Łuszczyca: przyczyny, diagnostyka i leczenie

objawy łuszczycy

Łuszczyca dotyka około 4% ludności świata. Może rozwijać się w każdym wieku, od urodzenia do późnej starości, ale przede wszystkim łuszczyca "lubi" młodych. Świadczy o tym fakt, że 70% pacjentów chorych na łuszczycę w wieku do 20 lat.

Łuszczyca – chroniczna zakaźną chorobą, która najczęściej przejawia się w postaci uszkodzeń i peeling skóry.

Łuszczyca dotyka około 4% ludności świata. Może rozwijać się w każdym wieku, od urodzenia do późnej starości, ale przede wszystkim łuszczyca "lubi" młodych. Świadczy o tym fakt, że 70% pacjentów, chorych z łuszczycą w wieku do 20 lat.

Jeśli na skórze pojawiły się wysypki, przypominające łuszczycę – należy udać się do dermatologa. Łuszczycowe zapalenie wysypki stanowią łuszczące się swędzące plamy w różnych rozmiarach. Przy tym platelet w łuszczycy mogą znajdować się na łokciach, kolanach, owłosionej skóry głowy lub innych części ciała. Lekarz może postawić dokładnej diagnozy i, w zależności od jego formy, przepisać leczenie.

Przyczyny łuszczycy

Łuszczyca to dziwna reakcja organizmu na bodźce zewnętrzne, w której na poszczególnych częściach ciała górną warstwę skóry zanika znacznie szybciej niż w normie. Jeśli zazwyczaj cykl podziału i dojrzewania komórek skóry odbywa się za 3-4 tygodnie, w łuszczycy proces ten przebiega w zaledwie 4-5 dni.

Obecnie łuszczyca uważają chorobą dziedziczną: u podstaw choroby leży nie jeden, a cały kompleks przyczyn – zmiany immunologiczne, zaburzenia przemiany materii, towarzyszące endokrynologiczne i zaburzenia neurologiczne. Przy tym można powiedzieć na pewno: łuszczyca nie jest zaraźliwa, a to oznacza, że nie jest zakaźna.

Przyczyny łuszczycy dotychczas ostatecznie nie znaleziono. Na ten temat istnieją różne teorie.

Według jednej z teorii, istnieją dwa typy łuszczycy:

  • Łuszczyca I rodzaju wywołuje choroby dziedziczne awariami układu odpornościowego. Tą formą łuszczycy chorują około 65% osób, a choroba objawia się w młodym wieku, od 18 do 25 lat.
  • Łuszczyca typu II objawia się u osób w wieku powyżej 40 lat. Przy tego typu łuszczyca nie jest dziedziczny i nie jest związana z awariami w komórkach układu odpornościowego. Przy czym w odróżnieniu od łuszczycy I rodzaju, który preferuje skóry, łuszczyca typu II częściej atakuje paznokcie i stawy.

Według innej teorii, przyczyną łuszczycy są wyłącznie zaburzenia odporności, spowodowane różnymi czynnikami: to może być stres, lub choroby zakaźne, lub zimny klimat, lub niewłaściwe odżywianie. Na przykład, stwierdzono, że alkohol może spowodować pogorszenie łuszczycy — odnosi się to zwłaszcza do piwa, szampana, duchy napoje. Spożywanie produktów zawierających ocet, pieprz, czekolada, również pogarsza przebieg choroby i może powodować nasilenie łuszczycy. Według tej teorii, łuszczyca jest systemową chorobą. To znaczy, że w przypadku poważnych zaburzeń w pracy układu odpornościowego, proces może rozprzestrzeniać się na inne narządy i tkanki, na przykład, na stawy. W rezultacie może wystąpić łuszczycowe zapalenie stawów, dla którego charakterystyczne jest porażka drobnych stawów rąk i stóp.

Objawy łuszczycy

Objawami łuszczycy są czerwone, łuszczące się plamy koloru czerwonego, towarzyszy silny świąd. Takie plamy (platelets) częściej znajdują się na skórze głowy, kolana i łokcie stawów, w dolnej części pleców i w miejscach fałd skóry . W przybliżeniu u jednej czwartej pacjentów wpływa na paznokcie.

W zależności od sezonowości nawrotów (zaostrzenie choroby) rozróżnia się trzy rodzaje łuszczycy: zimowy, letni, nieokreślony. Najczęściej spotyka się zimowy typ łuszczycy.

W okresie zaostrzenia objawów łuszczycy na rękach, na kolanach, na głowie, a także w dolnej części pleców i w miejscach fałd skóry występują w postaci blaszek czerwonawy kolor. Ich rozmiary wahają się od główki od szpilki do rozległych obszarach o wielkości dłoni i bardziej.

Wysypka zazwyczaj towarzyszy łuszczenie i bolesne swędzenie. W procesie łuszczenia się powierzchni łuski łatwo wyjmuje się, stają się bardziej gęste, znajdujące się w głębi (stąd druga nazwa łuszczycy jest łuszczyca grzybica). Czasami w dziedzinie chorobowo skóry powstają pęknięcia i ropienie.

Dla postępującej łuszczycy charakteryzuje się tzw. zjawisko Kebnera: rozwój blaszkach łuszczycowych w miejscach urazów lub zadrapań skóry.

W przybliżeniu u jednej czwartej pacjentów wpływa na paznokcie. Przy tym powstają punktowe wgłębienia i plamienia usunąć skrzela. Ponadto, paznokcie mogą stać się bardziej grube i kruszyć.

Latem, pod wpływem promieni słonecznych, u pacjentów zimowej formą łuszczycy objawy ustępują, a czasami w ogóle znikają. Chorym letniej formą łuszczycy, wręcz przeciwnie, zaleca się unikanie ekspozycji na słońce, ponieważ pogarsza przebieg choroby.

Rozpoznanie łuszczycy

Diagnozuje łuszczyca lekarz-dermatolog. Do niego należy zwracać się po pojawieniu się na skórze wysypka, podobnych do łuszczycowe zapalenie — blaszek o różnej wielkości, czerwone, świądu i peeling. Dla uściślenia diagnozy konieczna może być biopsja skóry.

Leczenie łuszczycy

Jeśli lekarz ujawnił łuszczyca w fazie początkowej, to jest całkiem możliwe, będą przeznaczone głównie prewencyjne, a nie środki terapeutyczne.

Z istotnych przejawów choroby stosuje się następujące metody leczenia łuszczycy:

  • krioterapii — metoda zimnej oddziaływania;
  • plazmafereza - oczyszczanie krwi,
  • terapię światłem ultrafioletowym — leczenie polega na krótkotrwałych zabiegach, podobnych z wizytą w solarium. Dla większej skuteczności leczenia łuszczycy ta metoda często łączą się z nabyciem specjalnych leków PUVA-terapia).

W żadnym wypadku nie należy próbować samodzielnie zajmować się leczeniem łuszczycy światłem ultrafioletowym bez zalecenia lekarza. W łuszczycy małe dawki promieniowania ultrafioletowego są lecznicze, a podwyższone — wręcz przeciwnie, mogą pobudzić rozwój choroby. To samo odnosi się do słonecznych kąpieli.

Niestety, na razie nikt nie wie jak leczyć łuszczycę w pełni, ponieważ organizm zachowuje pamięć o choroby w postaci biochemicznych, immunologicznych i funkcjonalnych zmian. Nawrót łuszczycy może się zdarzyć w każdej chwili, dlatego u pacjentów z takim rozpoznaniem należy stale wystąpić u dermatologa.

24.08.2018